...

…

Güneş sakin sessiz yükselip denize vurduğu anlarda söylediğim şey bu!

Bir daha hiç görmeyecek olmak

Bir daha hiç dokunmayacak,  bir daha hiç duymayacak olmak kokunu

Ve Bütün gün doğuşlarında yitirilecek bir sevgiliye dönüşmen acıyla.

Soluk sarıya bürünmen, rengini kaybetmen, titrek bir ışık olman hayalimde

Ve benim hayatı yan yana getirdiğim bu sözcükler gibi kurup yaşamayı beceremiyor oluşum…

 Her şeyin ama her şeyin,

Ya sonra, sonra ve hep sonra diyerek uzayıp gitmesi önümüzde.

 

şimdi zaman deyip; Dokunursam tılsımının bozulacağı her anı saklıyorum senin için;

Günün son ışıklarını saklıyorum

Bulutların azaldığı yerlerdeki o donuk maviyi, ışığın renklerde yarattığı o küçük değişimleri

Durgunlaşmış suları, rüzgârı, fırtına artıklarını, hep oturduğumuz o bankı

 Parıltılarla kamaşan denizi saklıyorum.

Büyülü sonbahar sabahlarının yaprak çıtırtısını, karanlık bir sabahta denizin uğultusunu

Bir balıkçının sesiz sabrını ve ellerini, zamansız çalan çanları,

El oyması bir sandığın kapağının kapanış sesini, 

Kâğıttan bir gelinliğin yavaşça suya indirilişini, belki bir gün diyerek sana bırakıyorum!

Cuk

10/10/12