Kumdan bir deniz feneri yada iskambil kağıtlarından bir ev yapmaya çalışıp sürekli kumların,
kağıtların yıkılıp darmadığın olduğunu izlediğin bir hayat.. Görüp yaşadığım bu.
Aklından atsanda Kalbinden atamadığın, Hep bir şeylerin hayalini kurup, sıradan bir yapıya bile ulaşamamak ne acı değil mi?
Kirli bencil bir vicdanla yaşayabiliyor insan, ama gerçekten paramparça olmuş bir kalp ve ruh ile yaşamak korkunç, çünkü nereye gidersen git, kaç yaşına gelirsen gel yaşadığın herşey seninle geliyor.
Dev bir dalgayla uzaklara gittiğini sanıp başka bir darbeyle kendini kıyıda buluyor ve tüm aynalarla tek tek yüzleşiyorsun.. Ve yüzleşmekte hiç bir şeyi değiştirmiyor.
Gerçek şu ki..O yada Bu kişi için doğru olanı seçerken bir başkasının yaşamını alt üst ediyorsun.
İşte yine buradayım
Önünden arabaların geçip gittiği bahçesinden denizi seyredip hayaller kurduğun O Ev olduğu gibi duruyor.
Ne Sana ne Bana hiç bir yararı yok biliyorum ama böyle uzaktan bakınca denizin Şiiri -bizden geriye kalan tek şey bu - hala okunuyor.. Bir gemi geçiyor baktığın o denizden, Bir martı havalanıyor, Sen belki o şarkıyı sonkez dinlemek için elindeki tüm plakları karıştırıyorsun ama olmuyor..Hiç bir şarkı bu Yaz Evine uymuyor.
Sessizlik, son repliği için hazırda bekleyen neşesini kaybetmiş bir oyuncu gibi karşımda duruyor.
Cam kırıklarının üzerinde Sevişmekten yorgun düşmüş ruhum içimde bir yerde beni bana yansıtan bir ayna gibi,
beni bana aktaran bir soytarı varmışçasına herkesin ortasında dalga geçiyor benimle...
Gülüyorum ve ölmeden ölürken bir şiir geçiyor gözlerimin önünden son hızla ;
Birlikte mısralar düşünüyoruz ama iyi ama kötü
Boynun diyorum boynunu benim kadar kimse değerlendiremez
Bir mısra daha söylesek sanki her şey düzelecek
İki adım daha atmıyoruz bizi tutuyorlar
Böylece bizi bir kere daha tutup kurşuna diziyorlar
Zaten bizi her gün sabahtan akşama kadar kurşuna diziyorlar
Bütün kara parçalarında
Afrika dahil
C.S.
